Gouden Tientjes 2025 “Spook van de finale waart rond”

Kolvers bezwijken massaal onder druk

Uit het Noordhollands Dagblad, editie Alkmaar, van 20 januari – door Kim Dekker

Oudkarspel ■
Bertus Commandeur grapte dat hij de Joop Zoetemelk van het kolven is. Maar zelfs de status van de eeuwige tweede kon hij niet waar maken in de superklasse finale van zijn eigen Gouden Tientjes toernooi.

Bertus Commandeur liet het, net als een groot deel van de finalisten in verschillende klassen, volledig afweten. „Geen idee wat er allemaal mis ging vandaag. Het ging gewoon niet.”
Misschien was het de afgeladen zaal in café De Heerlijkheid. Alle ogen op de finalisten gericht met veelal de pen in de hand en een biertje ernaast. Alle bewegingen van de finalisten, die in drie slagen van paal naar paal naar de punten gaan, werden nauwlettend gevolgd.

Elite

Die druk is Commandeur niet vreemd, die tot de superklasse behoort. Slechts zeventien kolvers in Nederland mogen zich tot de elite rekenen. Vooraf voorspelde hij dat spelers in de lager gelegen klassen toch wel de bibbers konden krijgen bij de laatste rondes van het toernooi, want ook bij kolf is het spelen van finales een bijzondere aangelegenheid.
De drie beste spelers per klasse plaatsten zich voor de finale. Dat tussenklassement werd tijdens het Gouden Tientjes toernooi na de eerste twee speelrondes – die eerder deze week werden gespeeld – opgemaakt. De beste spelers tijdens de voorrondes waren in Oudkarspel niet degenen die met de prijzen aan de haal gingen: ook de nummers vijf tot acht speelden een derde ronde. En degene met het hoogste puntenaantal won.

Poedel

Zo moest Sam Rood in de vierde, oftewel beginnersklasse, alle zeilen bijzetten om de overwinning in de wacht te slepen. Na twee degelijke eerste rondes startte hij zijn eerste van vijf slagen met een ‘poedel’, het missen van de paal bij de tweede of derde slagbeurt. Maar hij wist daarna de zenuwen toch onder controle te krijgen.
Iets wat Joop Beukers in de tweede klasse niet lukte: hij had na de eerste twee wedstrijden een flinke voorsprong op de directe concurrentie, Sjaak Groot en Herman Wolfswinkel. De vloek van de finale sloeg ook bij hem genadeloos toe. De hele week speelde hij de sterren van de hemel, maar in de beslissende wedstrijd begon hij zijn wedstrijd met twee ‘poedels’. „Zenuwen? Helemaal niet, maar ik raakte helemaal niks”, aldus Beukers. „Misschien had ik vooraf een biertje moeten nemen.”
Omdat zijn directe concurrenten meegingen in de malaise won niet een van de drie finalisten, maar Jack Jong die eerder op de dag een goede laatste ronde neerzette.
Commandeur lachte nog vol zelfvertrouwen over zijn ergste nachtmerrie voor eigen publiek. „Die poedels. En dan vijf stuks in de finale. Maar dat gaat niet gebeuren.” Hij sloeg er geen vijf, maar wel twee. Zijn gezicht sprak boekdelen, net als bij zijn voorgangers die niet de vurig gehoopte finalepartij op de kolfbaan legden. „POEDEL”, riep hij bij de tweede mislukte poging, zodat de markeur – scheidsrechter – dat niet hoefde te doen.

Spanning

Niet Commandeur, die als tweede de finale in ging, maar Louis Schilder uit Hoogkarspel eiste het Gouden Tientje op. Hij had zich al als eerste geplaatst voor de finale, maar ook hem leek de zege door de vingers te glippen. „Die poedel aan het begin brak me bijna op”, aldus een breed grijzende Schilder. „Die spanning voelde ik wel, hoor. Maar toen ik aan het spelen was, gleed alles van me af.” Hij moest de winst uiteindelijk in een barrage veiligstellen tegen Dirk Beemsterboer. „Maar omdat ik niet mee had gerekend, wist ik niet of ik al kon juichen. Misschien stond er op die laatste slag toch iets meer druk, want na al die net-niet overwinningen is het toch wel lekker om een keer als winnaar af te sluiten.”