IN MEMORIAM HAN BAKHUYS

Toch nog vrij onverwacht hebben wij op 14 mei 2020 tot ons grote verdriet voorgoed afscheid moeten nemen van ons erelid en kolficoon Han Bakhuys, in de gezegende leeftijd van 97 jaar.

Han Bakhuys, weduwe van oud-bestuurslid van de Koninklijke Nederlandsche Kolf Bond Henk Bakhuys, was er vanaf het begin bij. Altijd al vergezelde zij haar echtgenoot naar wedstrijden en nam het spel dan goed in haar op. In 1964 waren de Nederlandse Kampioenschappen in Oudkarspel.  Naar aanleiding daarvan besloten de vrouwen van Oudkarspel ook een damesclub op te richten. Zo gezegd, zo gedaan: in 1965 werd de kolfclub ‘Onder Vriendinnen’ opgericht. Han was al bij deze oprichting betrokken en is vanaf dat moment trouw lid gebleven. Eerder al waren er damesclubs in Noord-Scharwoude en Berkhout ontstaan, ook naar aanleiding van Nationale Kampioenschappen. Het is duidelijk dat de emancipatie van de jaren ’60 duidelijk is doorgedrongen. Vanaf dat moment wordt na ieder NK vrijwel direct een damesclub opgericht. Goed voorbeeld deed goed volgen: de nieuwe vrijheid werd gretig aangegrepen en binnen een aantal jaren ontstond ook een volwaardig NK voor dames.

De naam van de club “Onder Vriendinnen” zinde Han niet. Zij stelde al snel een andere naam voor: ‘Door Inspanning Ontspanning’’. Die vlag dekte meer de lading. Zo gezegd, zo gedaan en al snel werd DIO een geduchte naam in de dameskolfwereld. De vrouwen van Oudkarspel vertoonden al vanaf het prille begin een uitzonderlijk talent, zo ook Han. Samen met illustere clubleden als Annie Maars, Elly van der Plas, Hennie Jansma en Marie Oortwijn wordt zij meerdere malen Nederlands kampioen. Ze levert deze prestatie drie keer, en wel in 1981 in Spanbroek, in 1985 in Zuid-Scharwoude (Roode Leeuw) en in 1990 in Noord-Scharwoude. Helaas moeten we bij die laatste wedstrijd constateren dat de verslaggever van de Alkmaarsche Courant dan weer schrijft over de winst van “Hennie Bakhuijs”… de pers heeft nooit veel van ons begrepen. Han was vast in haar spel: naast het NK won zij ook vele malen in Klassekampioenschappen, zestallenwedstrijden, Langedijker kampioenschappen, Gouden Tientjes en zo meer.

Han heeft zich vanaf het begin ook bestuurlijk ingezet voor de club, voornamelijk als penningmeester. Wekelijks kwam de sigarendoos op tafel, waar de leden hun contributie in guldens in deponeerden. Met een stompje potlood werd in een beduimeld schriftje dan een kruisje gezet als teken van voldaan. Niks geen Excel-bestanden, of overmaken via de bank: een sigarendoosje, potlood en papier voldeden: ‘Zo ken ’t ôk..’ Zo hield zij dat jarenlang vol en het was Han ten voeten uit: trouw en betrouwbaar en de kas klopte altijd. Han was niet ‘uiterewuiterig’, maar bedachtzaam en rustig. Ze liet nooit het achterste van haar tong zien, maar gaf haar mening in bedekte termen. Een goed verstaander had dan maar een half woord nodig. Een gezellig lid, een plezierig mens, die vol zat met mooie verhalen en altijd belangstelling had voor anderen.

Toen Han besloot dat kolven niet langer meer ging en moest stoppen, werd ze door de dankbare club tot erelid gemaakt.  Maar hoewel zijn niet meer meedeed bleef ze wekelijks komen. Dochter Noortje haalde haar op en dan kwam ze gezellig koffie drinken en kijken naar het spel, nu en dan commentaar leverend op onze prestaties.
De jaarlijkse strijd om het Clubkampioenschap gaat sinds een paar jaar niet meer om een ordinair bekertje maar om de heuse “Han Bakhuys-Trofee”, waar zwaar om gevochten wordt.
 In 2019 vierde “Door Inspanning Ontspanning’” haar 55-jarig bestaan. Tijdens de viering konden we onze Han nog eens uitgebreid eren met haar 55-jarige betrokkenheid bij de club. Daar werd door voorzitter Janny de Groot nog weer eens aandacht besteed aan haar waardevolle bijdragen. Daarop ontving zij als dank een glazen staander met inscriptie, waar ze zichtbaar verguld mee was.
Vanaf dat moment was ze tevreden in haar huisje in Oudkarspel, en bezocht Noortje haar tussendoor tijdens onze clubmiddagen. Zo bleven wij op de hoogte en hielden wij contact.

Het valt ons zwaar een lid te moeten verliezen dat al zo lang wezenlijk onderdeel was van onze identiteit, maar het is niet anders. Met haar nemen wij afscheid van een generatie vrouwelijke kolfpioniers van het eerste begin. Even geen huiselijke beslommeringen, maar gewoon een hele dag uittrekken voor wedstrijden met daarmee gepaard gaande gezelligheid. Altijd fanatiek, zonder vervelend te worden. Altijd je best doen, en niet zeuren. Trouw alle wedstrijden bezoeken, of je nou in de finale zit of niet. Een scherp oog, een scherp geheugen en opmerkzaamheid. Nooit op de voorgrond, maar onopvallend altijd aanwezig. We hebben veel van haar geleerd. Han was een constante factor, zo bleek. Maar daar is nu toch een einde aan gekomen. Bij haar uitvaart konden wij nog een laatste groet brengen door een erehaag op te stellen bij de kolfbaan van “de Heerlijkheid”, waar de baanhouder zo toepasselijk de vlag halfstok had gehesen.
Han leeft nu voort in onze dankbare herinneringen en in het collectieve geheugen van de kolfvereniging “Door Inspanning Ontspanning”. Alle leden wensen de familie veel sterkte bij het verwerken van dit verlies.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *